POLKAS.NL

Web-Log 2016

 

 

Thanksgiving Polka Party & Awards Show 2016.

 

7 december,

Het was weer een prachtige prachtige polka week. Opnieuw hebben we veel mensen gezien en gesproken, en er waren weer heel veel goede polka bands die een mooi optreden gaven. De Awards Show was geweldig. Er werden weer heel wat Awards uitgereikt, en het was spannend tot het laatste moment. Ook belangrijk, we hadden goed weer. Dat is wel eens anders geweest. Deze keer geen sneeuw of die koude snerpende wind. Het was een graad of tien, af en toe wat regen.

 

Op vrijdag was het dan zover, het vertrek naar Amerika. We hadden een lange reis voor de boeg. Jeanne en ik vlogen eerst van Amsterdam - Schiphol naar Atlanta. Dat is een behoorlijk lange vlucht van meer dan 9 uur. Vervolgens hadden we een binnenlandse vlucht van Atlanta naar Detroit. Tenslotte dan nog een korte vlucht van Detroit naar Greensboro. Dat duurde iets meer dan een uur. Het wachten op de aansluitingen, emigratie, bagage, zoals ik al schreef: het was een lange dag. Toen we in Greensboro arriveerden waren we 22 uur onderweg geweest. Het weekend brachten we met familie door in Greensboro. Leuk om iedereen weer te zien. Op zondag hadden we met de hele familie een vroeg Thanksgiving Diner. Dinsdagochtend vertrokken we richting Cleveland. Dat betekende wel heel erg vroeg opstaan. Om vier uur 's ochtends opstaan We regen naar de luchthaven om daarna van Greensboro naar Detroit te vliegen. De vlucht van Greensboro naar Detroit was ongeveer twee uur. Daarna reden we met een auto naar Cleveland. Een rit van ongeveer drie uur. Uiteindelijk deden we er langer over. We stopten een keer voor koffie en later nog een keer om te lunchen. Het was redelijk druk op de weg, gelukkig was het weer goed. Geen sneeuw. In Cleveland had het overigens een paar dagen geleden wel gesneeuwd, maar daar was niets meer van te zien. We arriveerden om precies half vier 's middags in Cleveland. Nadat we hadden ingechecked in het Marriott Hotel gingen we eerst maar eens uitpakken. In één van mijn koffers vond ik een brief van de TSA, de beveiliging op de luchthaven had mijn koffer opengemaakt en geïnspecteerd. En jawel hoor, daarbij hadden ze een aantal 78 toeren platen gebroken. Zo lag onder andere de Nederlandse uitgave van Hey Mister Banjo van Frankie Yankovic op het Philips label in stukken. Die had ik meegenomen voor Ron Sluga, hij speelt banjo op die plaat. De Nederlandse persing had hij nog nooit gezien. Ron heeft overigens een paar dagen later de stukken nog wel meegenomen. Hopelijk vindt ik ooit nog een ander exemplaar voor hem. Na het uitpakken zijn we wat gaan drinken en een paar boodschappen gaan doen. Die avond hadden we afgesproken om Mark Habat te bezoeken. Mark is de zoon van Eddie Habat, hij is het die alweer een paar jaar de organisatie op zich neemt van de Thanksgiving Polka Party. Jarenlang was hij de vaste drummer van de Walter Ostanek Band en de International Sound Machine van Fred Ziwich. Dit jaar heeft hij echter in verband met zijn gezondheid besloten het wat rustiger aan te doen wat het drummen betreft. Zo af en toe neemt hij nog plaats achter het drumstel.

 

Mark Habat en zijn vrouw Jan hadden ons voor het het eten uitgenodigd. Wanneer we in Cleveland zijn gaan we meestal bij hun op bezoek, Door de jaren heen zijn we goede vrienden geworden. Ze wonen in Euclid, vlakbij Cleveland. Wanneer je bij Mark en Jan binnenkomt door de achterdeur kom je in het kantoor van Jan, zij is makelaar. Links is een klein gangetje naar de keuken en woonkamer. Daar is ook een trap naar de kelder. Zonder deur. Ik was nog geen minuut binnen of het noodlot sloeg toe. Het was donker in dat gangetje, ik wilde mijn jas ophangen en zag een kapstok. Die bleek dus boven het trappengat te hangen. En dat had ik niet in de gaten. Ik viel van de trap, in het donker stuiterde ik met de jas in mijn handen van de betonnen treden. Ik eindigde uiteindelijk onderaan als een bal. Nee, ik had die dag nog geen alcohol gedronken. Ik had last van mijn rug, schouder, been, enkel, voet. Kneuzingen, blauw, groen, geel, rood. En natuurlijk overal schaafwonden. Ja, uiteindelijk is het toch allemaal nog vrij goed afgelopen. De schrik zat er goed in, maar…. met de schrik vrij zullen we maar zeggen. Door de pilletjes verdween de pijn. Het werd toch nog een geslaagde en gezellige avond. Na het eten stond er nog een verrassing voor mij in het kantoor. Meer dan 800 cd's. De Polka Connection, een internetwinkel die polka cd's verkoopt had toch maar een gedeelte van de cd's op mijn Polkas.nl label terug gestuurd. Zoals eerder was te lezen in mijn weglog heb ik een groot probleem met de Polka Connection. Er is nooit betaald voor alles wat ik heb geleverd. Uiteindelijk is er een deel van de voorraad terug gestuurd, en ja eindelijk is er vlak voor we vertrokken naar Amerika toch nog iets betaald. Het zaken doen met de Polka Connection heeft mij heel veel geld gekost. De teruggestuurde cd's heb ik uitgezocht, Hank Haller, Ron Pivovar, Ron Sluga en Walter Ostanek heb ik blijgemaakt met een tas cd's van hun zelf. Mark Habat heeft een gedeelte gehad, er is een groot gedeelte naar de Shop van de Cleveland-Style Polka Hall of Fame gegaan, en wat toen nog overbleef is meegenomen door Ray Zalokar van 247PolkaHeaven. Voor prijsvragen of zoiets.

 

Later dan we dachten kwamen we die avond weer aan in het hotel. De volgende ochtend stonden we vroeg op. Vervolgens reden we naar Euclid waar we een Amerikaans ontbijt hadden in een Diner. Daarna reden we naar het museum van de National Cleveland-Style Polka Hall of Fame. Ook in Euclid, het was bijna om de hoek. We waren de eerste gasten. Rosemary Koss werkte in de Museum Shop, en Joe Valencic was aanwezig in het museum. Het was een hartelijk weerzien. Voor Joe had ik een hele stapel polka muziek meegebracht. Lp's, singles en 78 toeren platen die overigens wel heel waren gebleven. Platen die zijn uitgebracht in Nederland. Van Frankie Yankovic, Johnny Pecon, Walter Ostanek, Akrabolts, Eddie Habat, Kenny Bass e.d.) Het is de bedoeling dat Joe Valencic daarover een tentoonstelling zal samenstellen voor het museum in 2018. In de Museum Shop koop ik normaal gesproken de polka cd's die ik nog niet heb. Deze keer zat er bijna niets voor mij tussen. Nieuwe cd's worden bijna niet meer uitgebracht, en de paar nieuwe die er waren had ik al. Wat ik nog niet had was een nieuw boek van Cilka Dolgan en de cd van Fred Mlakar en Frank Rote. Er lag ook nog een re-release van de verzamel cd van Joe Mlakar - Akrabolt. Met een nieuw hoesje. Die heb ik ook maar meegenomen. En dat was het dan wel. Zoals gewoonlijk stonden er weer dozen met lp's in de Museum Shop. Veel rommel, maar toch zaten er paar Frank Novak's tussen. In de bak 78 toeren platen vold ik zelfs nog een Hoyer Trio. Het was zo leuk in het museum dat we nog even bleven kletsen en rondkijken. Ik zag mijzelf terug aan de muur bij de Trustees. Over een paar dagen zou mij de onderscheiding worden uitgereikt tijdens de Award Show. Er was nog een verrassing voor mij. Ik was toegevoegd aan de High Note Society. Een muur met muzieknoten en naamplaatjes. Mijn vriendin had dat samen met Patty Candella voor mij geregeld. Dat deed mij toch wel iets. Om precies 2 uur waren we weer terug in het Marriott Hotel. 3 minuten later arriveerde Walter Ostanek met zijn dochter Cheryl. 5f minuten later zaten Walter en ik op onze hotelkamer te kletsen. We hadden twee weken geleden nog meer dan 2 uur gesproken aan de telefoon, maar er viel nog genoeg te vertellen. Om een uur of 3 schonken we een glaasje rode wijn voor hem in, en toen werd het echt gezellig. We besloten dat ik volgend jaar in augustus een nieuwe cd zal uitbrengen van Walter. Dat zal waarschijnlijk in Augustus zijn. Voor we het wisten was het al bijna vijf uur. Om 5 uur is in het Marriott hotel de welkomst party, dat is de start van het Thanksgiving Polka Weekend. Precies om vijf uur waren we in de Hospitallity Room. Er waren nog maar een paar mensen aanwezig. De hapjes en de drankjes waren weer als vanouds. Namens de Polka Hall of Fame waren Mark Habat, Denny Bucar, Patty Candela, George Staiduhar, Tony Petkovsek en Joe Valencic aanwezig. Niet aanwezig was Ray Zalokar, hij had het te druk. Nadat Joe Valencic, de voorzitter een inleidend praatje had gehouden was het de beurt aan Mark Habat en Denny Bucar. Vervolgens drukte Denny mij de microfoon in handen. Daar was ik niet op voorbereid, maar het was wel een mooie gelegenheid om even aandacht te vragen voor de nieuwe Hank Haller cd die ik onlangs heb uitgebracht. Hank Haller's 100e album. Ik had kort daarvoor met Danny Bucar over een cd project gesproken, en dat cd project heb ik toen ook maar aangekondigd. Begin volgend jaar, de release van een verzamel cd van Dave Wretschko. Het gesprekje met Denny Bucar leverde uiteindelijk nog iets leuks op. Hij vertelde dat hij onlangs in de Suma Recording Studio basgitaar had gespeeld op de opnames voor een nieuwe cd van Patty C and the Guys. Toen ik Patty Candella vroeg hoe ver ze was met de nieuwe cd bleek dat de opnames afgerond. Er was nog geen mix gemaakt. Dat was het, Ik heb haar vervolgens een voorstel gedaan om de cd begin volgend jaar uit te brengen op mijn label, ze heeft ommiddelijk ja gezegd. Ik heb het project inmiddels overgenomen en ben al een paar dagen bezig met de eindmix en de mastering van de opnames. Om half 7 was de welkomst party afgelopen. Walter Ostanek bleek toch weer die avond te hebben afgesproken om van 7 tot 11 te spelen met Bob Kravos in Kristie's. We hebben hem daar afgezet, vervolgens hebben we een rondje langs de Slovenian Homes gemaakt. Cheryl Ostanek ging met ons mee. Woensdagavond, de avond voor Thanksgiving is in Cleveland en omstreken traditiegetrouw de Jam-Session avond. In de Slovenian Homes speelt iedereen met elkaar. Altijd leuk, Joey Miskulin, Jeff Pecon, Fred Kuhar, Brian O'Boyle, Fred Ziwich, Anthnony Culkar, Ron Likovic, Patty Candela, Aaron Dussing, Eddie Rodick en vele anderen speelden met elkaar. En ik sprak een aantal mensen die ik nog nooit had ontmoet of gesproken, zoals Tony Fortuna, Dan Wojtila en Mike Wojtila. Na enkele Slovenian Homes te hebben bezocht haalden we Walter Ostanek weer op bij Kristie's. Het laatste half uur hebben we nog gezien. Met Bob Kravos en Walter op accordeon, Ron Sluga op banjo en Al Bambic op drums. Een eigen band heeft Bob Kravos overigens niet meer. Moe reden we om half 12 terug naar het hotel.

 

Donderdagmorgen zaten we al vroeg aan het ontbijt. Die dag was het Thanksgiving en dan hadden we om 12 uur 's middags een Thanksgiving diner. Vandaar al ontbijt om 8 uur. Samen met Mark Habat en zijn vrouw Jan, Denny Bucar en zijn vrouw Debbie, Walter en zijn dochter Cheryl zaten we aan tafel. Erg gezellig, en dan vliegt de tijd. Na het ontbijt was het dus al weer bijna tijd voor het diner. Tony Petkovsek vraagt ons ieder jaar mee voor een traditioneel Thanksgiving diner in Sterle's Restaurant. Maar evenals vorig jaar hebben we toch maar iets anders gedaan. Jammer voor Tony, maar Sterle's is niet meer was het ooit was. Vorig jaar hadden we het Thanksgiving diner in het Casino om de hoek bij het Marriott Hotel. Samen met Mark Habat en zijn vrouw Jan. Dit jaar hadden we met hun een Thanksgiving Diner in het Marriott Hotel. Blij dat we dat hebben gedaan, minder stress, want je komt altijd tijd tekort. Na het diner gingen we naar de zaal waar om 4 uur de eerste dag van de Polka Party zou beginnen. Ik moest er al op tijd zijn om op alle tafels flyers te leggen van de nieuwe Hank Haller cd. Om 3 uur was er muziek in de lobby van het hotel met Linda Lee. Om vier uur begon de Polka Party. Met een openingswoord van Mark Habat. Denny Bucar en Joe Valencic kondigden die dag de bands aan. Het eerste optreden kon beginnen. Aaron Dussing, een jong polka talent die met zijn band Polka Revolution een mooi optreden weggaf. In verband met de presentatie van de nieuwe Hank Haller cd speelde hij een aantal nummers van deze cd. De drummer van Aaron Dussing is overigens ook de drummer van the Hank Haller Ensemble. We zaten amper aan onze tafel toen Joe Valencic zijn gast bij ons dropte. Ach ja, Joe had het natuurlijk druk. Dus ik heb me maar een beetje over zijn gast ontfermd. Het was Drago uit Slovenië. In een wonderlijk Engels met een zeer opmerkelijk accent vertelde hij dat hij onlangs een boek had geschreven over Matt Hoyer. Hij had een exemplaar bij zich, en ik keek mijn ogen uit. Echt, alle informatie staat er in. Mooi geïllustreerd ook. Helaas is het boek in het Sloveens, maar op veler verzoek verschijnt het boek waarschijnlijk al volgend jaar in het Engels. Ik heb heel wat biertjes voor Drago gehaald, en hij had in ruil daarvoor mooie verhalen, vooral over Sloveense Folksongs en andere bekende melodieën uit zijn land. Denny Bucar kondigde de volgende band aan, Wayne Tomsic. Gary Rhamy de technicus van Peppermint Studios deed evenals vorig jaar weer het geluid in de zaal. Het klonk weer perfect, en de band van Wayne Tomsic klonk zeer goed. We keken uit naar het volgende optreden van Joey Miskulin & The Polka All-Stars. Het werd het hoogtepunt van de avond. Met Joey Miskulin, Walter Ostanek en Brian O'Boyle op accordeon, ze werden door de Klancnik Band begeleid. De show van twee uur vloog voorbij. In de lobby was gelijktijdig een optreden van Polka Mastre, uit Canada. Daar heb ik maar weinig van gezien en gehoord. Slechts 1 nummer toen ik enkele foto's maakte. Dat nummer was de Café Polka, nooit eerder op een button box horen spelen. De eerste avond werd besloten met muziek van Dave Austin. Deze artiest uit Winsconsin had ik nog niet eerder live gehoord. Het was goed, en dat was maar goed ook want Dave Austin zou nog vaker optreden. We hebben er die avond overigens maar een gedeelte van gezien. In de bar van het hotel nodigden we Walter Ostanek uit voor een drankje. En daarna gingen we nog even naar de Hospitallyty Room van Mark en Jan. De medewerker van de Polka Hall of Fame, de artiesten en genodigden kunnen daar terecht voor een hapje en een drankje. We hadden Drago maar meegenomen. Er waren veel bekenden, het was heel gezellig. Zo werd het toch nog vrij laat. De volgende morgen, om negen hadden ontbijt in het hotel  met Mark Habat, Denny Bucar en Walter Ostanek. Ron Pivovar kwam speciaal voor mij over uit Pennsylvania. Precies om 9 uur schoof hij ook aan voor het ontbijt. Je moet natuurlijk ontbijten, maar zo'n ontbijt is ook altijd heel erg gezellig. Nadat er was gegeten kwamen Gary Rhamy en Tony Petkovsek er bij zitten. Om ongeveer 11 uur ging ik met Ron Pivovar naar de bar van het Hotel om verder te praten. We moesten nog wat zaken afhandelen in verband met zijn laatste cd Ya Da Da. Een paar weken geleden hadden we aan de telefoon gesproken over een nieuwe cd voor volgend jaar. Tijdens ons gesprek in Cleveland hebben we besloten dat het toch maar beter is om nog even te wachten met deze cd. Om een uur of 1 vertrok Ron weer naar Pennsylvania. Mijn vriendin was samen met Jan en Cheryl naar een Spa/Schoonheidssalon, dus ik had een uurtje voor mijzelf. Ik heb zelfs nog even aan de website kunnen werken. Ik was ruimschoots op tijd voor de 2e dag van de Polka Party die om drie uur zou beginnen met Anthony Culcar. Hij had mij gevraagd op ik voordat ze optraden een fotoshoot wilde doen met zijn band. Die foto's zijn overigens goed gelukt. Daarna nog even flyeren, en toen bleek Drago, de man uit Slovenië al aan onze tafel te zitten. Met het optreden van Anthony Culkar zat de stemming er meteen al goed in. Daarna was het de beurt aan Karl Lukitsch. Die had ik nog nooit live hoord, ook nooit ontmoet. Alleen af en toe contact via email. Aardige man, maar het optreden viel mij niet mee. Dat lag niet aan Karl Luktisch die overigens een geweldige accordionist is, maar zijn egeleidingsband had een gitarist die in een verkeerde toonsoort speelde. Een electrische gitaar, en veel te hard, het geluid was metaalachtig. Nee, blij dat Walter Ostanek het ook helemaal niets vond. Ik nodigde Walter en Drago uit in de bar van het hotel om wat te eten en te drinken, dat viel meer in de smaak. We waren precies op tijd terug voor een spetterend optreden van Klancnik & Friends, zoals gewoonlijk knalde het er weer uit. De dames waren inmiddels ook weer terug van hun middagje uit, we vonden het allemaal een prachtig optreden. En ook Dave Austin was die tweede avond weer goed op dreef. In zijn band o.a. Don Hunjadi op sax en Graig Ebel op drums. Vervolgens was er de All-Star Jam Session. Dit jaar onder leiding van Tony Petkovsek. Meer dan 40 accordionisten op het podium, in totaal deden er bijna 100 muzikanten aan mee. Uiteraard werden Tony's Polka, Old Timers Polka en Terezinka ten gehore gebracht. En toen was het tijd voor Eddie Rodick. Hij gaf het beste optreden van die avond. Eddie Rodick was weer goed op dreef en werd daarbij begeleid door zijn eigen geweldige band. Halverwege het optreden klom onder luid gejuig een jochie met een button box op het podium. Toen hij werd aangekondigd bleek dat jochie TJ Likovic te zijn, inderdaad de jongste zoon van button box speler Ron Likovic. TJ Likovic speelde twee nummers, begeleid door de Eddie Rodick band speelde hij als eerste de Little Eddie's Polka. Ze braken de zaal bijna af. Helemaal toen hij daarna aan Grandpa's Polka begon. Wat kan dat kereltje spelen. Een groot talent. Even later zag ik opstootje buiten de zaal. De uitbaters van twee bars waren aan het bekvechten. Het werd een handgemeen in de Lobby. Mark Habat belde de Politie. Gelukkig was de Politie er in een paar minuten. Beide heren kregen van Mark en de Politie agenten de laatste waarschuwing. Tenslotte was er een optreden van Frank Stanger. Dat is altijd heel erg goed, vorig jaar waren ze opnieuw de Band van het jaar. Helaas was Frank Stanger ziek. En dat was goed te zien. Maar toch ging het optreden door. Met Mike Wojtila op sax, nieuw in de band. Na een uur besloten we dat het wel genoeg was geweest. We namen Drago en Joe Godina mee naar de Hospitallity Room voor nog een hapje en een drankje. TJ Likovic, het jonge talent was ook net gearriveerd. Hij speelde nog een paar nummers. Pas toen schoot mij te binnen dat ik Hank Thunander had gemist die die avond in de kleine zaal op het programma stond. Hank was dit jaar weer aanwezig, vorig jaar was hij er niet omdat hij toen in het ziekenhuis lag. Het borreltje op de kamer van Dick Tady hebben we dit jaar ook gemist. Dat is inmiddels een gewoonte geworden. Maar ik wilde het die avond niet te laat maken. De volgende morgen hoorden we van Mark Habat dat er politie in de hotelkamer van Dick Tady was geweest. Met klachten over geluidsoverlast.

 

Er stond weer een drukke dag op het programma. Zaterdag, de dag van de Awards Show. Opnieuw was de Awards Show in de grote zaal van het Marriott Hotel. Na het ontbijt met Mark Habat, Walter Ostanek en Denny Bucar ging ik met hun naar de repetitie van de Awards Show. De Awards Show begon om 2 uur, en ja hoor, nog net op tijd, daar was Ray Zalokar. Die middag werd er weer een prachtige Awards Show gepresenteerd. Het was weer een show in een nieuwe opzet. Presentator Ray Somich werd vervangen door Denny Bucar en Joe Valencic. Er waren dit jaar weer presenters die de Awards uitreikten. Dat waren Ray Zalokar, Denny Bucar, Joe Godina en Val Pawlowski. Er was een prima Awards Show Band met Dave Austin en George Staiduhar op accordeon. Leuke artiesten zorgden voor het entertainment tijdens de twee uur durende show. Zo traden Walter Ostanek, Fred Ziwich, Patty Candella, Brian O'Boyle en Ron Likovic op. Het thema van dit jaar was "The Art Of The Accordion". De Awards Show bracht veel winnars van een Award. Kathy Hlad, Christine Hibbs en Frank Stanger wonnen evenals vorig jaar een Award. Voor mij was er dit jaar ook een Award. Ik werd onderscheiden met de Trustees Honor Roll, de één na hoogste onderscheiding van de Cleveland-Style Polka Hall of Fame. De Award werd aan mij uitgereikt door Ray Zalokar. Na de uitreiking geef je dan een korte speech, die ging bijna nog de mist in. Je bereid zo'n speech natuurlijk voor. Ik had wat aantekeningen bij me, maar die waren op het podium amper te lezen, er was geen licht. Behalve dan wat rozeachtig podium licht van achteren. Maar dit is wat ik zo'n beetje heb gezegd.

 

I'm not from your country. I am from the Netherlands. Many people ask me how did a guy from The Netherlands ever get interested in Cleveland-Style Polka music. Well I grew up with it. I started at a young age collecting Cleveland-Style recordings. My love of this music came with my dad, Jan Hasper, and his brother and my uncle, Johan. Both of them played contantly the records of Frankie Yankovic, Kenny Bass, Johnny Pecon, Eddie Habat, Johnny Vadnal and Walter Ostanek, every day. This year has been very special as well as difficult for me. My father passed away, and every day that I listen to polkas I remember him, his love of this music and how much I love this music too. This is my 10th time in Cleveland and I just released my 10th polka CD on my label. Next year my web site, polkas.nl, will also celebrate 10 years on-line. But most importantly, this is the year that I am being inducted into the Polka Hall of Fame Trustees Honor Roll. I was speechles. I just could not believe it. It's such a great honor to be part of this great group of people. It's always a pleasure and honor to work for the National Cleveland-Style Polka Hall of Fame and museum. I really wish I could do more for the organization. Over the past 10 years that we've been coming to this fantastic weekend we've met so many wonderful people. I want to thank all of you for welcoming us into your hearts and it's always a pleasure to be here among our friends. Thank you so much.       

 

De Award heeft intussen een mooi plekje gekregen. Na de Awards Show hadden we een afspraak met Hank Haller en zijn vrouw Marianne. We dronken eerst een drankje in de bar van het Hotel. En daarna werden we verwacht in de Hospitallity Room waar ze een kleine Party voor Hank en mij hadden georganiseerd. Dit ter ere van Hank Haller's 100e Album. Er waren wat genodigden, en we mochten zelf ook wat mensen meenemen. Dat werden Walter en Cheryl Ostanek, Eddie Rodick, Joe Godina en Drago. Een compliment voor Jan, de vrouw van Mark Habat. Ze had voor wel heel lekkere hapjes gezorgd. En toen was het tijd om afscheid van Walter en zijn dochter te nemen. Ze reden zoals gewoonlijk na de Awards Show terug naar Canada. We hopen elkaar snel weer te zien. Daarna praatten we nog wat met Hank Haller. We besproken ideeën voor nog een cd. Het goede nieuws is dat Hank voorlopig toch nog even doorgaat met optreden. Nadat we afscheid hadden genomen van Hank en Marianne Haller gingen we weer naar de zaal. De Polka Mass hadden we gemist. En ook misten we het grootste gedeelte van de Button Box Divas. Ik had nog vijf minuten om een paar foto's te maken. De afgelopen twee dagen was het een volle zaal geweest. Maar deze avond zat de zaal slechts halfvol. De Volgende band die optrad was Fred Ziwich. Hij speelde uitsluitend Cleveland-Style. Heel mooi. Na afloop complimenteerde ik hem daarmee. En ik zei dat ik het nummer Ja Sam Majko prachtig had gevonden. Hij vertelde me dat dit nummer op zijn nieuwe cd komt te staan. Die cd wordt volgend jaar uitgebracht. Na Fred Ziwich trad David Austin op. En dat was het laatste optreden van die avond, en tevens het einde van de Polka Party. De laatste avond vloog echt voorbij. We namen alvast afscheid van veel mensen omdat we de volgende ochtend zouden vertrekken. We liepen nog even de zalen en de hal door om bekenden goedendag te zeggen. We eindigden in de Hospitallity Room, daar kwamen we er achter dat we Drago, de man uit Slovenië ergens waren vergeten. We hebben hem niet terug gezien. En toen moesten we nog inpakken, de volgende ochtend zouden we namelijk na het ontbijt vertrekken, met de auto naar Detroit. De volgende ochtend hadden meer dan genoeg tijd om te ontbijten. Met Mark & Jan Habat, Denny & Debbie Bucar en Tony Petkovsek. Na het ontbijt namen we afscheid. Als laatste namen we afscheid van Mark en Jan Habat. We zien elkaar weer in April. Ze komen dan bij ons op bezoek in Spanje. Om precies 11 uur 's ochtends reden we richting Detroit. Zonder vertraging vlogen we van Detroit non-stop terug. De volgende morgen om half 11 waren we weer thuis. We hadden opnieuw een prachtige polka week gehad. Hopelijk zijn we volgend jaar weer van de partij in Cleveland.

 

Click here for more photos

   Thanksgiving, Cleveland 2016  

Mark Habat

Jim Lapinsky, Klancnik And Friends

Anthony Culkar

Jeff Pecon

Joey Miskulin

Walter Ostanek

TJ Likovic

Denny Bucar

Ron Sluga

Eddie Rodick

All-Star Jam Session

SLOVENIAN STYLE POLKAS - CLEVELAND STYLE POLKAS - BUTTON BOX MUSIC - SLOVENE TUNES - YUGOSLAV FOLK SONGS

Kathy Hlad

Fred Ziwich

PHOF Home.
Polkas Home.
NEXT.
BACK.

Eddie Rodick